Kven er han, denne tvilsame figuren, denne loslitte luffaren,han som står og veiver med armene der borte, i kryssetmellom Dronningensgate og Kirkegata, midt på nattamidt i det side tungsindige gråsprengte sørlandsregnetsom fell, like vått over saligforklara som over syndarar? Han preikar

. Han skråler. Han vil ikke teie seg.Han har tapt lenge nok, seier han, halvannet sekel.Det er ikke ei regnskur han står i, det er eit skybrot av visjoner.Himmelhvelvet er mig trangt, så jeg må bøye nakkenunder stjerner, roper han, og kastar frå seg paraplyen. Han er kledd

i vinterfrakk og englehud.Han påstår at han heiter Henrik, og at alle i Dronningensgade kjenner han; klart dei gjer det,han er jo barnefødd der, son til presten.Han er heimlaus. Han er på vei hjem men han finn ikkje veien hjem. Her er blitt så fullt av nissarog dverger, i alle storleikar og lønsklassar. Han, for sin del

, er halvt dyr og halvt ånd. Han er eit utskott. Eller ein utsending.Han er ei havørn med vangene samanfalda under frakken. Nå kjem han

rett frå puben, der han bedreiv håndspåleggingav ein av byens lause fuglar, og strauk henne både medfjørsog motfjørs. Løftet glasset og skåla med dei heimeverande i himmelen. Henrik er på frigang. Han har permisjonfrå den institusjonen der han er innlagt, himmelrikets asyl,sjelemottaket, evighetens gamle vindslitte og vindskeivepensjonat. Hit er han komen for å leite etter byens sjel,for å passe på at den ikke blir nedskriven til nulleller utflagga eller auksjonert bort til høgstbydande. Han GJØR

det av glede, og fordi det er nødvendig,fordi han seier at hans verden roterer kring kjærleikens akse.Han treng ikkje oljemassasje. Han vil ikke ha sluttpakke.Han har sine eigne vrenger, og svevar i høgare luftlagutan fallskjerm. Der oppe frå ser han ein liten bysom ikkje heilt kan bestemme seg om den vil forbli liteneller bli stor, eller kanskje bli mindre mens den veks seg større. Han MINNER

oss om at mennesket berre er litt klokere enn elefanten.Og nå er han på vei opp til oss, opp til Gimlemoen, han stigfrå sanden til stjernene og tilbake, han leitar seg veigjennom verden og livets skrantende verneskog helt til han finn oss. Vi blir ikke kvitt han, det skal meir tilenn eit par Securitas-vakter for å fjerne Henrik. Det einaste

han ønskjer, er at vi skal lære å lytte før vi blir kollektivt innklagde på anestesiavdelinga. Han vil at vi skal skaffe oss ein liten Hamarså vi kan hakke laus på granittveggen av vedtatte sanningarog tro at det nytter. Han vil ha oss til å føye inn små tankestrekeri ei autorisert hovedsetning. Det må ryddast ein plasstil alt som ikke lar seg klassifisere. Finne ein plass likevel. Å sjå ER

ikkje det same som å sjå. Han undrer seg på om vi kjenner forskjellen på å vite og å forstå. Han merkar at minnetblir kortere og kortere, snart rekk det ikke lenger enn til gårsdagens aksjekurser. Nokon må ta vare på det store minnet,akkumulasjonen av forstand og uforstand, destillere det, holde det oppmot lyset og gjennomskode det, lese den usynlige skriften på baksida,mellom linjene, utenfor kanten. Her og der finst ein liten holdbar flekkav sanning. Den kan vi leite etter saman, medan vi utvikler ein kunnskap som er i stand til å opprettholde det daglege brød, og meir enn det daglege brød: Gi oss i dag vår daglege sjel. I dag og i morgon. Han spør

oss kor lenge vi har tenkt å holde frammed å pantsette morgendagen. Han bed oss hugseat den kunnskapen du ikke kan smørje på brødet i dagkan være den som reddar deg i morgon.Kva skal du med ein svulmende aksjeporteføljedersom det oppvarma oppløste havet svulmer seg opp over bryggekantenog sig inn over Posebyen og Nedre Lund; dersom det byrjarå surkle under dei luftputedempa høyteknologiske skosolane dine? Han vil BLI

med oss når vi vaknar ein grytidlig morgon,gjennomtrent av erkjenning, og går ut, vassar til knesi eit villnis av begynnelse. Være med oss og elske det, alt saman, heile veien, frå cellekjernen til universets yttervegger og vi alle, midt imellom, underveis. Pleiadar og protoplasma.Og dette ennå så ukjente dyret, sjelen, denne utryddingstruga arten,ei villsjel som har større vingespenn enn nokon kan måle.Han talar til oss frå innsida av regnet:Vi ere aande-æg, lagde i dyndet. Nå snur han

seg, Henrik snur seg og ser på ossein gong til, før han blir borte, han ser på ossmed lyse gjennomskinlege augosom regn, som ein ven i regnet.